Każdy człowiek, który uwierzył Chrystusowi i nawraca się, czyli ten, kto odwrócił się od grzechu i ma szczere pragnienie, aby żyć tak, jak Jezus uczy nas w Ewangelii. Dorosły człowiek pragnący przyjąć chrzest, musi się do niego dobrze przygotować – nie tylko zdobyć wiedzę o Chrystusie, ale co ważniejsze – powinien zacząć modlić się i żyć Jego nauką. Takie przygotowanie nazywa się w Kościele katechumenatem i trwa zazwyczaj rok.

W Kościele katolickim chrzcimy małe dzieci, jeszcze niemowlęta, choć one nie rozumieją, jak wielki dar otrzymują. Niektóre wspólnoty chrześcijan chrzczą tylko dorosłych. Tymczasem w Ewangelii czytamy, że do Jezusa przynoszono niemowlęta, żeby włożył na nie ręce. Chrystus powiedział: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże  (Łk 18, 16). Małe dziecko można ochrzcić jedynie wtedy, gdy jego rodzice i chrzestni są ludźmi wierzącymi i dają gwarancję, że wychowają je w wierze, że pomogą, aby wielki dar chrztu w nim się rozwinął. Zatem chrzest jest najwspanialszym darem, jaki rodzice mogą dać swojemu dziecku i nie powinno się zwlekać z jego udzieleniem. (…)[1]