Jezus, wstępując do nieba powiedział do Apostołów:

Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego (Mt 28, 19) i: Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony (Mk 16, 16).

Te słowa nasz Pan mówił także z myślą o tobie. Faryzeusz Nikodem, który szukał prawdy i przyszedł nocą na rozmowę do Chrystusa, usłyszał: Jeśli się ktoś nie narodzi powtórnie, nie może ujrzeć królestwa Bożego. Zdziwiony Nikodem myślał, że ma wrócić do łona swej matki i jeszcze raz się narodzić, a wtedy Jezus mu wyjaśnił: Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego (J 3, 3 i 5). To samo, co o chrzcie świętym Jezus powiedział Nikodemowi, mówi też tobie i mnie.

Z Dziejów Apostolskich i listów Św. Pawła dowiadujemy się, jak bardzo Apostołowie i pierwsi chrześcijanie przejęli się tym nakazem Chrystusa.

To z księgi Dziejów Apostolskich można przeczytać informację o chrzcie trzech tysięcy ludzi w dzień zesłania  Ducha Świętego po pierwszym kazaniu Św. Piotra (Dz 2, 37-41). Można przeczytać historię chrztu Etiopczyka, posła królowej Kandaki, którego ochrzcił uczeń Jezusa – Filip (Dz 8, 26-39) czy opis nawrócenia i chrztu Szawła, prześladowcy Kościoła, który stał się Pawłem, najgorliwszym z Apostołów (Dz 9, 1-19). Jak przejmujące są opisy misyjnej działalności Św. Pawła zawarte w dziejach apostolskich, jego aktywność apostolska w Fillipi: chrzest kobiety o imieniu Lidia czy strażnika więzienia, który po trzęsieniu ziemi i rozpadnięciu się lochu, w którym Św. Paweł był przetrzymywany, wraz z całą swoją rodziną przyjął chrzest (Dz 16, 11-34). Opisany jest tam także zbiorowy chrzest udzielony w greckim mieście Efezie (Dz 19, 1-7).[1]